Mydło w mikrofalówce

Mikrofalówka, a w zasadzie kuchenka mikrofalowa, to bardzo przydatne urządzenie. Niegdyś mieli ją tylko nieliczni, dziś znajdziemy ją w prawie każdym domu. Służy ona do ogrzewania za pomocą mikrofal, wszystkiego, co jest w jej wnętrzu. Dzięki niej zaoszczędzamy dużo czasu w kuchni, tylko kilka chwil wystarczy by ciepły obiad znalazł się na stole. Często słychać głosy, że jedzenie przygotowywane w mikrofalówkach jest szkodliwe, jednak nie ma na to żadnych dowodów. Wiadomo jednak, że wraz z zakupem mikrofalówki, bardzo często przychodzi zmiana nawyków żywieniowych. Ludzie bardzo często przerzucają się na gotowe dania paczkowane, gdyż mogą je teraz bardzo szybko przyrządzać, co niestety wpływa niekorzystnie na ich zdrowie, gdyż tego typu potrawy bardzo często posiadają dużo konserwantów, a także soli i tłuszczów, co jest niekorzystne dla organizmu człowieka. W mikrofali można podgrzewać niemal wszystko (wielu rzeczy nie powinno się tam wsadzać, ale zabronić nikomu nie można). Na filmiku możemy zobaczyć, jak w takiej kuchence zachowuje się mydło.

Tiocyjanian rtęci – węże faraona

Tiocyjanian rtęci jest nieorganicznym związkiem chemicznym. W temperaturze pokojowej ma konsystencję stałą. Wyglądem przypomina biały proszek z jakimiś kawałeczkami. W zależności od czystości, może przybrać siwy kolor. Związki rtęci są bardzo toksyczne, dlatego w przypadku pracy z Tiocyjanianem rtęci, zaleca się noszenie odzieży ochronnej. Związek ten ze względu na swoje „zdolności” (zwane wężami faraona), które ujawniają się przy zetknięciu z ogniem, był niegdyś wykorzystywany w pirotechnice. Zdarza się co prawda, że niektórzy ludzie nadal wykorzystują go w tym celu, ale z powodu toksycznych oparów, które uwalniają się podczas reakcji, jest on powszechnie unikany.

Żelka vs Chloran potasu

Chloran potasu jest nieorganicznym związkiem chemicznym. W temperaturze pokojowej jest bezbarwnym ciałem krystalicznym. Stosuje się go do wyrobu zapałek, materiałów wybuchowych oraz pirotechnicznych, a także w lecznictwie. Zobaczcie, jaki los czekać żelka, popularnego gumisia, gdy zetknie się z tą substancją.

Oczywiście, że nie da się chodzić po wodzie... ale czy na pewno?

Kto uczęszcza na religię ten wie, że po wodzie chodził tylko Jezus. Dla każdego z nas chodzenie po wodzie wydaje się być rzeczą niemożliwą, a każdy śmiałek głoszący tezę "ja potrafię" byłby szybko wyśmiany przez osoby z jego towarzystwa. Woda to nie ulica, nawet dziecko wie, że nie można chodzić po wodzie, gdyż nie jest w stanie wystarczająco długo utrzymać naszego ciężaru, byśmy zdążyli wykonać kolejny krok nie zapadając się.
Czyżby jednak ktoś właśnie udowodnił, że jesteśmy w błędzie i każdy może chodzić po wodzie?